عکس از علی جلالوندی، نقاشی دیجیتال: پارسا میرحاجی
،های ای زائران عجول کوههای خوابزد .بارانتان در خیال تشنه این دشت بیکران جا مانده است ،لختی درنگ، لختی نگاه ،که آن گریه سهمگین بر دامان کوه ،سهم زیبایی نسترن است – ،و آن بوسه گرم قطره بر دامن سنگ !زکات رویش گیاه بر صخره سخت – ،تو بمان و بر دشت ببار ،تا در این بستر غریب رویای دشت را به زایش زمین پیوند زنی |
Parsa Mirhaji @pmirhaji
Instagram: @pmirhaji
telegram: https://t.me/pmirhaji
گاهی، نگاهی 
Leave a comment