گاهی، نگاهی

This is not a tree,
this is me:
a traveler weary of the journey's persistence,
who has put down roots
awaiting the sun's warm embrace.

I am that ember abandoned by fire,
grown verdant through the light
of a distant love.

I am that pilgrim
in the stillness of an eternal prayer,
whose shadow's enchanted dance
draws the sun toward the altar of its setting.

Parsa Mirhaji, November 2021

این درخت نیست
این منم
مسافری خسته از تداوم مسیر،
که در انتظار هم‌آغوشی گرم آفتاب
ریشه دوانده‌است

من آن هیمه‌ام
جا مانده از آتش
که با تابش آن عشق دوردست
روییده است

من آن زائرم
در سکون یک نیایش ابدی
که با رقص سحرآمیز سایه‌‌اش
خورشید را به قربانگاه غروب می‌کشد